De kerstboodschap van columnist André Raes

Koningen en pausen

Het tijdperk van de koningen en pausen, die als bloeddorstige alleenheersers, lijfeigenen en andere slaven uitbuitten tot op het bot. De wereld van rode ridders en hun prinsessen op witte paarden, van heksen en ketters, gebrandstapeld door bisschoppen en kardinalen, in het werkterrein van een verbitterde Robin Hood, die de armen kwam laven

Maar zijn de tijden echt veranderd? Heeft de beschaving het onrecht van de sterkste blootgelegd en tenietgedaan, of wordt er nog steeds minzaam, een angstige knieval gedaan voor statussen en eretitels, van staatshoofden en religieuzen? Vingerwijzen naar onze koning doe ik niet, want eigenlijk heb ik medelijden met die man, en zou ik echt niet van job willen ruilen, met of zonder gratis vliegtuig. Trouwens, koning worden is een geboorterecht, maar ook een geboorteplicht

Al die prominenten die in koor, elkaars kont likken, houden van overdreven protocol, omdat ze er baat bij hebben, want die soms preutse overdreven buigingen, en andere synthetische onbenulligheden, delven een kloof tussen hen en ons, normale levende wezens. En dat ze die statussen niet zomaar naast zich willen neerleggen, is normaal, want status is rijkdom, maar uiteindelijk zijn het mensen zoals jij en ik

Die paus dan, een man naar mijn hart! Die geeft zijn kardinalen, bisschoppen en al zijn andere gedweeë Vaticaanse schapen, een serieuze veeg uit de pan, door ze profiteurs, en blaaskaken te noemen, en maant ze aan nederigheid te tonen zoals Christus dat deed, zonder kerken, privé woningen, onmetelijke rijkdom en sierlijke kathedralen, maar door warmte en liefde

Zowel koningen als Pausen en de ridders van vandaag, zijnde de ministers en parlementairen, bisschoppen en kardinalen, dragen de last van een voorbeeldfunctie op hun schouders. Die bende kan voor mijn part deze keer de pot op.

Vandaag wil ik mij speciaal richten tot mensen en kinderen die het financieel moeilijk hebben, en geen enkele reden hebben om op Kerst te glimlachen of te juichen. Voor alle zieken, die niet bij machte zijn te vieren, en niet weten of ze er morgen nog zullen zijn, en voor jullie allemaal, die de wereld een warm hart toedragen, een heerlijk, zalig en zorgenvrij eindejaar

Voornemens

Het is terug voorbij, die mooie Kerstavond, en het is opnieuw een jaartje wachten tot we deze mooie periode, in alle eenvoud en liefde terug kunnen omarmen, met nieuwe en andere voornemens, die voortspruiten uit wat volgend jaar ons brengen zal, en wat er ons persoonlijk aan ervaring te beurt valt

Het was gisteren puur genieten van een vredevolle avond, waarin lekker eten en de Kerstmuziek de hoogste noten speelden. Gesprekken allerhande, gemengd met anekdotes die getooid waren met een lach, kleurden de avond en een stuk van de nacht. Die anekdotes en de verhalen, de muziek “uit onze tijd”, deden me stilletjes beseffen dat ik oud word

Hoofdpijn maakt het me moeilijk mijn ogen open te houden, en het voornemen nooit meer alcohol te drinken, steekt terug een spandoek hoog in de licht met “Stop” erop. Maar op dat vlak ben ik een slappeling, want ik weet nu al dat ik na een asperine of twee, vanavond opnieuw bubbels zal drinken

Voornemens, soms van de daken geschreeuwd, maar hoe nietig of immens ze ook mogen zijn, zijn steeds van strikt persoonlijke aard, als een halve belofte naar onszelf, en steeds met een slinger van twijfel errond. Eigenlijk is het een slappe deal met de toekomst, waarin we ons voorgenomen hebben aan een beloofde intentie te voldoen, die we ooit vergaloppeerd deden, tijdens een euforisch moment

Een Januari is de uitgekozen dag waarop bijna heilig verklaarde beloftes en voornemens hun aanvang zouden moeten nemen. Met als nummer een in de top honderd aller tijden, stoppen met roken, nummer twee is minder eten en drinken, met als afsluiter op drie, meer sporten. Maar wat onze voornemens ook maar mogen zijn, ik wens iedereen en ook mezelf, veel inzet en moed om vol te houden, en te zegevieren in naam van het voornemen

andre 2 raes

Advertenties

Gelegenheidsgedicht van een vriend

Kerstmarkt in Latem

 

op ’t plein klitten ze één aan één

in ’t slijk aan ’t blinken de 4×4’s

om aan te modderen als geen

na een nacht leute en plezier

de Kerk kilt in de schaduw

van rode glitter licht en praal

buiten drumt of ook nog duwt

’t huis van God is leeg en kaal

buitenbeenhesp en kaas van vlas

en vele hete standjes

druppelsgewijs vult men het glas

die dauwt ijskoud in de wantjes

de kribbe staat er verlaten bij

jezuke is ’t schijnt nog niet geboren

de mensen drinken zich alvast blij

de Geest is uit de fles en schijnt verloren

Marc Nelen

Kerstmarkt Sint-Martens-Latem

13-12-14

ONTRAFELD : een analyse van bekende schilderijen door Eric Rinckhout

Cultuurjournalist Eric Rinckhout ontrafelt bekende schilderijen

 

Al drie jaar lang ‘ontrafelt’ Eric Rinckhout, cultuurjournalist bij De Morgen, elke week in het magazine van de krant een iconisch schilderij. Hoog tijd dus om zijn populaire rubriek te bundelen in een mooi boek.

Daarin krijgen 50 ‘ontrafelde’ schilderijen een plaats, waaronder ook nieuw, ongepubliceerd materiaal. Van elk paginagroot afgebeeld schilderij wordt een handvol cruciale details toegelicht in een toegankelijke tekst voor de kijker en lezer van nu. En zo brengt Eric Rinckhout kunstenaars en hun kunst letterlijk en figuurlijk dichterbij, soms over de eeuwen heen.

Het boek biedt een verrassend parcours door de westerse kunstgeschiedenis van de 15de tot de 21ste eeuw. Met topwerk van bekende meesters en ontdekkingen van minder bekende schilders – mannen én vrouwen.

Van Van Eyck tot Tuymans en van Artemisia Gentileschi tot Louise Bourgeois.

Het boek ‘Ontrafeld’ kost 29,95 euro en is vanaf nu beschikbaar in elke boekhandel of online te bestellen.

ontrafeld

ISBN: 978909314864

Onze columnist André Raes neemt afscheid van ‘Voske’

Luc

Mijn hart weent, en als een tribuut, voor wie en wat je bent, mijn verre vriend Luc, deze versie van een bij de keel grijpende klassieker, “Adagio for strings”, van Samuel Barber, muziek die mijn tranen blootlegt. Ik heb genoten van onze meerdere waardevolle discussies, met de daarbijbehorende pintjes. “Mia”, ben ik om een verscheidenheid aan herinneringen, diep in mijn hart blijven dragen, een lied dat opgeborgen ligt, in de bijbel der eeuwigheid

Ik heb in mijn bed liggen woelen, omdat die herinneringen niet vers van de pers meer waren, omdat the hands of time en het leven, ons niet meer de kans offreerden, om samen nog ergens een pint te drinken. Maar toen ik vannacht naar “Mia” luisterde, verwekte ze meerdere opbollende glinsters in mijn ooghoeken, want je bent er niet meer, mijn verre vriend, je hebt ons abrupt verlaten

Je optredens, de Gentse feesten, jouw ding, de massa beroeren door je flamboyante ego. Je deed het op de aan jouw eigen manier, zonder veel franjes, maar bonk, er los op, ondanks je fijngevoelige super intelligentie, met of zonder rokje, die je kon weg foefelen onder je harnas van volkslievendheid en eenvoud

En niet alleen Elvis blijft eeuwig bestaan. Want als mens, was hij je enkels niet waard. Alles kleurt hier zwart, Vlaanderen rouwt, een eretribuut , een bewijs van wie en wat je bent en was. Je zal gemist worden, samen met die “kleine piranha”, die onze harten zal blijven beroeren. Vaarwel mijn verre vriend, ik zal je nooit vergeten

 

 

ADAGIO FOR STRINGS OP 11