ZAKI in De Gentenaar op vrijdag

Straatjesdenken

Zaki

zaki proximustv  (foto Proximus TV)

COLUMN

“Rij alsof je eigen kinderen in deze straat wonen.” Dat is boodschap die uithangt voor een aantal ramen in mijn buurt. Je schrikt je rot van de onderliggende boodschap: dat je een onmens bent die onbekende kinderen vlotjes zal omverrijden, maar wel zal oppassen voor die van jou. We worden allemaal verticaal geklasseerd als asociale en immorele wezens. Op een poster, voor het venster van voor de rest aangename en verstandige mensen.

“Iedereen wil een straat op eigen maat. Het is door de overheid gestimuleerd egoïsme”

De stad bestaat meer en meer uit fiets-, speel-, sneeuwbal-, blijfhierweg- en leefstraten met kunstgras. De nieuwe getto’s heten nu Leefwijk. Nog wat stille straten erbij en Gent is een stilleven. Gewone straten, het zenuwstelstel van de stad, worden steeds zeldzamer. Niemand wil nog een gewone Gentse straat, iedereen wil een straat op eigen maat. Als men er zich persoonlijk maar goed bij voelt. De rest van Gent kan de pot op. Het is door de overheid gestimuleerd egoïsme.

Is de Gentenaar zelfzuchtig? Nee. Maar je woont al jaren in een gezellige buurt en dan begint de Stad de parkeerplaatsen weg te gommen. Je bent niet stinkend rijk, dus heb je geen garage aan je huis, en plots kan je met dat dure, nog niet afbetaalde vehikel nergens meer terecht. Voor je het weet droom je van een bewonersstraat. Niet dat je je daar goed bij voelt – het is te veel Me, Myself and I – maar je ziet geen uitweg.

Een autobox? Die zijn bij ons van de duurste in de wereld. Je bent al gauw 70 tot 80 euro per maand kwijt. Voor een slordige 50.000 euro koop je er eentje – maar veel keus is er niet.

Is de straat enkel van de bewoners? Is de straat enkel van de Stad? Nee, toch? De bewonersstraten zijn er niet alleen voor navelstarende inwoners en ook al hebben ze geen andere uitweg, het blijft zelfzucht. Waarom geen muurtje bouwen rond je straat en tolgeld vragen? Parkeerprobleem opgelost.

Het doet denken aan het verhaal van de Zelfzuchtige Reus van Oscar Wilde. Die ergert zich aan spelende kinderen in zijn tuin en bouwt er een muur rond. Zo hoog dat ook de jaargetijden er niet meer in kunnen en het in zijn hof altijd winter blijft. Pas als de kinderen na jaren toch zijn tuin kunnen binnensluipen, brengen zij ook de lente mee en is de reus weer gelukkig.

Het is oppassen geblazen met dat straatjesdenken. Je mag er Thé Lau zijn grote waarheid niet bij vergeten: iedereen is van de straten, en de straten zijn van iedereen.

Zaki schrijft elke vrijdag een column voor De Gentenaar.

Advertenties

Het ‘ei’ van de gastcolumnist

In mei leggen alle stakers  een ei(s)

 

Goede morgen beste toehoorder ,

 

U luistert naar Radio Welvaarstaat

Alles gaat goed met onze Welvaartstaat . Zolang u maar tijdig uw belastbaar inkomen burger plichtig op de Kaaimaneilanden  hebt geparkeerd .

 

Hierbij het ochtendnieuws .

De perspectieven voor deze week zijn goed.

Tot ieders opluchting zijn de stakingen na dit lang Pinksterweekend weer op gang gekomen .

De mooie lentedagen in mei en juni inspireren ons om bruggen te slaan .

Bruggen tussen de Bezondigde Hoogdagen van Vergeten  Heiligen en de nog Schijnheiliger Welverdiende Weekends  .  

Als we dit nog eens zien in de context van de Blijde Verwachting  van het Overgroot Onbevlekt Verlof  , dan kunnen we niet anders dan juichen voor het quasi overaanbod aan stakingen dat  ons leven zoveel dragelijker maakt ..

Voor elk wat wils de komende maanden dus !

Echter , teneinde u , luisteraar , te begeleiden en u te helpen bij uw persoonlijke keuze tussen alle aanbod  , hebben wij  , uw kwaliteitszender Radio Welvaartstaat ,  een Top ! selectie gemaakt van alle stakingen van 24 U en langer.

Halverwege de lijst ,  ja ze blijft wel uitgebreid ! , zal een muzikaal intermezzo verzorgd worden door ‘”Het Verenigd Koor van het Rode Leger en de Wiener Saengerknaben  ” . Een initiatief van het Bisdom van Brugge .

Dit intermezzo is gesponsord door Fitness club BBB (Bleu-Blanc-Belge) ,Wielerterroristenclub de WCCC eendjes , en door de Vakbonden ABCV , ACVu ,  DeJaVu .

 Ook stakingspikkettenfabriek Hoetmovol (in massief hout dus) , en het Bisdom Brugge dat het Wienersaengerknabenkoor  zo hartelijk in haar schoot ontving , kunnen we tot onze hulle sponsoren rekenen .

Nadien nodigen wij u uit om naar ons hedendaags maatschappelijk debat , gevoerd door een aantal  vakkundige en vakbondige prominenten , te luisteren  :  “ Is met het nakend tijdperk van de 38 uren stakingsweek , de tijd voor aanslagen voorbij ” ?    

Radio Welvaartstaat wenst u hierbij alvast  een schitterende stakingszomer

 

The big brothers ,  Pifpi en Kafka , 17 mei 2016 .

HET HOEKJE VAN DE LOATHEMSCHE KLEPPE

 

DE LOATHEMSCHE KLEPPE KLEPT NOG MEER DAN OOIT

De tijd van de satire komt heel even terug.

Deur un tekurt an sens was de Kleppe in de kasse gerakt moar  ’t wierd tijd dasse doar weere uit kwamp.
d’Er kommen er de loatsten tijd ezuu veele uit de kasse. Zelfs iene van mijn mijn vlammen van in den tijd, Nansietse Die, kom nui uuk vertellen da ze eigentlijk lepsiesch es moar toch uuk un tsietse bie. Allee loetse, ge moet weten wa dadde wilt ee ! De mensch verschiet in niet niemier! Allee, ik goa bekennen da’k zelve oltijd veur de meiskes geweest ben en da’k nog altijd gien nieje zegge tegen un groen bloadse tussen de 40 en de 60… Moar nie ollemolle in iene kier hé!

Hiel wa vroegere lezers vroagdeggen mij dus nui en tons ne kier nen stok in ’t kiekenskot te smijten.
Da moe toch kunnen, zegdeggen ze. De deze mee lange tienen moe’n ulder moar mijten en ’t nie lezen.
Moar Birke let er toch op datter nie te veel Loatemsch in un stoat. De mieste van onze inweuners un kennen die toalle bijkanst nemier. ’t Es nog zuust uuk en ezuu goak’ tons moar ziere weere noar ’t Algemeen Nederlands.

Eerlijk gezegd vrienden, gemeentenaren, als ik zo van ‘De Drie Sleutels’ langs de vroegere Chaussée d’Amour’ naar Deinze cruise vallen mijn ogen haast uit hun kassen. Vroeger was dat een zalig avontuur. Je reed aan dertig, veertig per uur naar Astene om links en rechts te lonken naar de in de lichtjes dansende, bijna naakte meisejes van plezier. Nu zijn die dartele verschijningen verdrongen door de Las Vegas skyline van de luxe industrie en moet je het doen met de allesoverheersende toonzalen voor dure wagens, kasten, keukens, slaapcomfort en noem maar op.
Wie nu zegt dat de ‘Middenstand’ niet in de etalage staat, zoekt spijkers op laag water.

Ik herken mijn dorp haast niet meer ! Een kwelling voor iemand als ik, die op mijn lijn moet letten en de alcohol vermijden, is de aangroei van eethuizen en lounge bars. Ik ken weinig dorpen van amper 9.000 inwoners die dat aanbod in petto hebben.  Voor iedere beurs is er wat maar voor de ‘platte beurzen’ vind je niet zo je gading.

Wat me dan wel weer opwekt, is de heropbloei van het galerijleven. Dat was onderhand wat weggekwijnd en over zijn hoogtepunt heen. Ik weet het, op uitzondering van enkele grote namen, staat de vroegere Latemse Kunst op een laag pitje. Het wordt tijd dat we daar opnieuw onze schouders onder zetten om die waarden internationaal op te krikken. Als de samenwerking met de regionale musea eindelijk realiteit wordt, kunnen we in de ‘schaapstal’ en op de ‘Artiestenzolder’ de kunstliefhebber opnieuw lokken en vertederen met een waardige ‘wisselcollectie’. Wat me, op kunstgebied, dan echter weer tegen de borst stoot, is dat het koninginnenstuk ‘De Papeter’ voor lange tijd zou verhuizen naar het MuDeL. Mocht het nu voor een tentoonstelling naar Japan gaan, zou ik fier zijn maar amper tien kilometer verder naar Deinze, is je eigen gemeentelijk kunstpatrimonium naar beneden halen!  Wie doet nu zoiets! Maar kom, we zullen maar aannemen dat deze beslissing er kwam om de goede verstandhouding tussen de musea uit de Leiestreek levend te houden.

Op zich is dat misschien wel een goede zaak. Op een vaste collectie, ook al is ze waardevol, wordt de bezoeker van musea als Gevaert-Minne toch eerder snel uitgekeken. Ik vrees dat dit voor het vernieuwde Museum Gust De Smet ook die kant zal opgaan. Met Astère Verhegge was dat indertijd een verrijking. De brave man was als kleine jongen kind aan huis bij Gust en kon zo met wat gezapige, al dan niet verzonnen, anekdotes  de bezoeker een goed gevoel geven. Het wordt nu dus uitkijken naar de aanpak van een nieuwe conciërge..

In ’t Museum G-M zitten we wel met een probleem. De vroegere steen van ‘nonkel Bob’ was tussen de struiken geraakt en blijkbaar heeft iemand dat aan de klok gehangen. Nonkel wil nu zijn steen terug aan de ingang van het museum. ‘k Heb dat eens bekeken samen met het geoefende oog van onze vroegere cultuurfunctionaris en hem gezegd: “nonkel pastor, binnenkort hangen er meer borden aan de gevel van ons museum dan schilderijen binnen”. Hij kon dat beamen en nu staat ons College voor een dilemma wat te doen met die gedenksteen… Wij stelden voor een muurtje op te trekken aan de publieksparking en de steen uit 1994 daar als aandenken te plaatsen. Of dat advies zal meegenomen worden, durven we betwijfelen want wij hebben geen lepel om in de pap te roeren.

steen van bob [4302084]

Ik ging een a-politieke bijdrage neerpoten want mijn vroeger mandaat als notabele (lees: gemeenteraadslid) is nu toch al enkele jaren uitgezongen. Eerlijk gezegd, ik ben er niet rouwig om. Nee, eerder razend omwille van de toen gemiste kansen door toedoen van collega’s over de fractiegrenzen heen.

Laatst kon ik nog eens grasduinen door het kant en klare dossier voor de Oase. Wat een schitterend concept mét plaats voor podiumkunsten hadden we op een presenteerblaadje aangebracht! Wat lees ik nu? Renovatie voor een fortuin ! Kosten op het sterfhuis, vind ik.

Tot slot toch nog even de fameuze bib met geïntegreerd Archief en Documentatiecentrum. Een uitgelezen locatie met een bestemming waarover was nagedacht. Honderdduizend of meer euro weggegooid gemeentegeld aan studie en plannen. Waar blijft het alternatief? Ah ja, de Bouwmeester moet even raad brengen.
Nu, in dit Millennium moet misschien niet elke gemeente een POB hebben gezien de vlotte samenwerking met de bibs van ZOVLA maar het geeft een status. Ik bezocht de nieuwe bibliotheek van De Pinte! Geen heisa daar, de koe bij de horens gevat en daar schittert hij dan. Geen fractie of partij die er een kwaad woord over had. Alleen fierheid…

bib-latem

(Zo zou onze bib geblonken hebben aan de Sporthal Latem-Deurle)

 

Ik, ik krijg een sluier van tranen in de ogen als ik denk aan de jaren dat ik meevocht voor het ‘welzijn’ van mijn/onze dorpsgenoten. Op vandaag ben ik weer een gewone ingezetene van een dorp met het etiket ‘rijkste gemeente’ .Nu is het dus aan de huidige mandatarissen om de klus te klaren, dat imago uit te vegen en zich door ‘te zaaien naar de zak’ te profileren als wat Sint-Martens-Latem ooit was: ‘een kunstenaarsdorp in Vlaanderen’.

Ja, het zou me gelukkig stemmen in de media te horen, te zien en te lezen: “Deurle en Latem, dorpen waar zowel cultuur als natuur gekoesterd worden.”

HET HOEKJE VAN DE LOATHEMSCHE KLEPPE

DE VERRIJZENIS VAN DE SATIRE

Mijne chansonnier préféré, Joe Dassin, zong indertijd “les matins se suivent et se ressemblent” en da es zuust maar “l’amour ne fait plus toujours son quotidien …
Es da bij ulder uuk ezuu ?

Birke de Kleppe wordt eksakt, ongeveer rond ten zessen wakker. Ja, zonder nuchtingeerekse moar deur de veugelkes die al nistig an ‘t schuifelen en ‘t kwetteren zijn.
Ee trekt de storse een tsietse noar omuuge en kijkt of dat er wa kleur in de lucht zit.  Tons pakt ee noar zijn zijn fablette en klikt den app van den Genteneere of un ander roddelbloadse open om te kijken wa dat ee straks moe lezen in zijn gazette.

De volgende stoasse es wa rekken en de spieren loswirken. Tons de wirvels wa op ulder ploatse duiwen, weere wa goan platliggen en ne kier peizen over wa dattee nui were veur  nachtmerries g’ad ee. Niets dan miezeere mee zulke merries, es de konkluuse.

Allee, ’t es nui iets noar de zevenen en ee strompelt noar de badkammer, doe zijn plaske en luupt onder de doesse om al d’ eemossies van diene nacht mee kou woater af te spoelen en den weerbos in zijn hoar goe te leggen. Hop, afdruugen en in neegliezee noar de keuken veur nen Senseejo mee un stuk lekkerkoeke.
d’Ondses willen uuk uit uldren bens moar intussen es moeder de vrouwe d’er uuk en ze loat die biestses noar buiten binst da de kaffee an ’t luupen es.

Tegen ten negenen kan den dag beginnen. Birke zet em iest op zijnen truun, kuist em wa op in de badkammer, schrobt zijn tandses, trekt un broek en nen tie-sjurt an en zet em achter iene van zijn lappentops om te kijken woar dat ee nui best wa kan an vuurtschrijven.

Ja, drei kompjuuters tegelijk ! Birke ee da gelierd van d’artiest-peinters van ’t Knokke an de Leie. Zulder zetten uuk verschillende tabloos tegelijk op en luupen met palet en pensiel van den ienen ezel noar den andren. Tussendeure op den Eipad ne kier piepen noar de vrienden op ’t smoelenboek, wa opmirkingen makken, wa zieveren en hop den echten ‘schrijfdag’ kan beginnen.
Muziek van radjoo twieje op den achtergrond en Birke kan eindelijk starten mee ’t serjeus wirk. Vier uren consentroasse en tegen ten alveren twiejen lunchen mee zijn twietses.

Da wijntse of pintse bij ‘t eten geeft Birke oltijd nen klop van den man mee den hammer en tons moet ee un tukske doen mee den kleinsten van zijn ondses neeverst hem. ’t Un dreijen schiet ee weere wakker, sukkelt noar zijn schrijfsels en komt ee weere op gank.Veur un uurke moar want ee mag de loatste kilomeeters van den koers toch nie misschen. Allee iets achter de vijven kant ee tons toch zijn bienen ne kier strekken en nog un kaffeetse drinken om wa inspiroasse op te doen.
Weere achter iene van die schirmkes binst da moeder de vrouwe noar Jeroen en Ben an ’t kijken es. ’t Zoernal loat ee uuk passeeren want da es toch oltijd den zelfsten reutemeteut. Ee kijkt liever noar da van ten elven mee Goedele, Katleen  of Hanne…
Mee den halvernegen nen bod’ram mee wa toespijs,tons  un spelleke of weurdfjuud opzetten en ezuu den elft van de fielm of fuijeton misschen op dienen andren akwarium…

Ja, ezuu es nen dag in ’t leeven van Birke deKleppe !
Nui zulde misschiens eindelijk wel verstoan woaromme dat ee ’s avends gien goeste niemer ee om te goan vergoaren.
Diene mens es afgepeigerd… en achter den loatsten triller kruipt ee tussen de lakkens, loat den veurbijen dag nog ne kier in gedachten passeeren en kan’t ee weere un buumke deure zoagen tot dan de veugelkes em weere oproepen…

sticker-cropped